Wstęp
Akademia Nauk Politycznych w Warszawie była instytucją edukacyjną, która odegrała istotną rolę w polskiej historii akademickiej. Jej działalność trwała zaledwie jedenast lat, lecz mimo tego wywarła znaczący wpływ na kształcenie kadr związanych z polityką, dyplomacją oraz administracją publiczną. Uczelnia, która powstała na fali reform edukacyjnych w Polsce, zyskała prawa równe tym, które miały akademie państwowe. W artykule przyjrzymy się bliżej historii Akademii Nauk Politycznych, jej strukturze oraz postaciach, które wpłynęły na jej rozwój.
Historia Akademii Nauk Politycznych
Akademia Nauk Politycznych została powołana do życia 1 września 1939 roku, co zbiegło się z tragicznymi wydarzeniami II wojny światowej. Jej powstanie było wynikiem rozporządzenia ministra wyznań religijnych i oświecenia publicznego z dnia 28 kwietnia 1939 roku, które miało na celu kontynuację tradycji Szkoły Nauk Politycznych istniejącej od 1915 roku. Nadanie uczelni statusu prywatnej szkoły akademickiej z równymi prawami do uczelni państwowych stanowiło ważny krok w kierunku rozwoju szkolnictwa wyższego w Polsce.
W okresie II wojny światowej Akademia nie mogła prowadzić działalności edukacyjnej, co spowodowało przerwę w jej funkcjonowaniu. Po zakończeniu konfliktu zbrojnego, w październiku 1945 roku, uczelnia wznowiła swoją działalność. Wtedy to nastąpiły zmiany organizacyjne oraz programowe, które miały na celu dostosowanie oferty edukacyjnej do nowej rzeczywistości politycznej i społecznej kraju.
Przekształcenie i rozwój uczelni
W wyniku dekretu z dnia 15 listopada 1946 roku Akademia Nauk Politycznych została przekształcona w państwową szkołę akademicką. Nowa struktura uczelni obejmowała cztery wydziały: dyplomatyczno-konsularny, administracyjny, nauk społecznych oraz dziennikarski. To przekształcenie pozwoliło na rozszerzenie oferty edukacyjnej oraz przyciągnięcie większej liczby studentów, którzy pragnęli zdobyć wiedzę i umiejętności niezbędne do pracy w administracji oraz dyplomacji.
W ciągu kolejnych lat Akademia stała się miejscem, gdzie kształciły się przyszłe kadry do pracy w różnych instytucjach państwowych oraz organizacjach międzynarodowych. Uczelnia była również otwarta na współpracę z zagranicznymi instytucjami edukacyjnymi, co przyczyniało się do wymiany doświadczeń oraz wzbogacenia programu nauczania.
Rektorzy Akademii Nauk Politycznych
W historii Akademii Nauk Politycznych szczególnie wyróżniają się dwie postacie, które pełniły funkcję rektora. Jan Edmund Reyman był pierwszym rektorem uczelni po jej powołaniu w 1939 roku oraz ponownie objął to stanowisko po wojnie w latach 1945-1946. Jego wkład w rozwój uczelni był znaczący zarówno przed, jak i po wojnie.
Kolejnym rektorem był Edward Szturm de Sztrem, który kierował uczelnią od 1946 do 1950 roku. Jego kadencja przypadła na czas intensywnych reform oraz przekształceń w systemie szkolnictwa wyższego w Polsce. Szturm de Sztrem podjął wiele działań mających na celu adaptację programu nauczania do potrzeb nowego ustroju politycz
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).