Eugenia Maleșevschi – życie i twórczość mołdawskiej malarki
Eugenia Maleșevschi, znana również jako Jewgienija Marcelinowna Maleszewska, to postać, której życie i twórczość znacząco wpisały się w historię sztuki Mołdawii i Rosji. Urodziła się 10 grudnia 1868 roku w Harbuțcani, miejscowości, która obecnie stanowi część Pohoarna. Zmarła 26 października 1942 roku w Kiszyniowie. Jako utalentowana malarka, Eugenia pozostawiła po sobie bogaty dorobek artystyczny, który do dziś inspiruje wielu miłośników sztuki.
Pochodzenie i wykształcenie
Eugenia była córką Marcelina Maleszewskiego, oficera armii rosyjskiej oraz sędziego pokoju w guberni besarabskiej. Jej matka, Anastasia Apostolopolo, pochodziła z Besarabii. W rodzinie Maleșevschich znajdowało się wiele uzdolnionych osób; Eugenia miała starsze siostry Jelenę i Jekatierinę, z których ta ostatnia była pianistką. Wzrastając w artystycznym otoczeniu, Eugenia szybko odkryła swoją pasję do sztuki.
Po ukończeniu gimnazjum w Kijowie, Eugenia podjęła naukę rysunku w szkole Towarzystwa Sztuk Pięknych w Odessie. W latach 1892–1896 zdobywała umiejętności artystyczne, które zaowocowały przyznaniem jej brązowego medalu za rysunek w 1894 roku. Następnie kontynuowała naukę na Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu, gdzie przez kilka lat kształciła się pod okiem znakomitego malarza Ilji Riepina.
Kariera artystyczna
Podczas studiów na akademii Eugenia wyróżniała się talentem i determinacją. Jej dyplomowy obraz pt. „Słuchają” przedstawiał tajne zebranie organizacji rewolucyjnej, ukryte pod płaszczykiem wieczoru muzycznego. Dzieło to zdobilo uznanie i przyczyniło się do jej dalszej kariery artystycznej. Riepin dostrzegł jej talent i zaprosił ją do współpracy przy dioramie ukazującej Piotra I z jego bliskimi współpracownikami z okazji 200-lecia Petersburga.
W latach 1903–1906 Eugenia podróżowała po Europie, odwiedzając Monachium, Paryż i Rzym. Te podróże miały ogromny wpływ na jej rozwój artystyczny oraz styl malarski. Inspiracje czerpane z różnych kultur oraz sztuki europejskiej sprawiły, że zaczęła tworzyć w duchu symbolizmu i secesji, odchodząc od realistycznych form. Jej obrazy często przedstawiały pejzaże rodzinnej Besarabii oraz Petersburga, a także sceny historyczne i rodzajowe.
Działalność w Kiszyniowie
W 1906 roku Eugenia osiedliła się w Kiszyniowie, gdzie pozostała przez resztę swojego życia. Choć nigdy nie wyszła za mąż, skoncentrowała się na rozwijaniu swojej kariery artystycznej oraz pracy jako prywatna nauczycielka rysunku. Tworzyła również dekoracje teatralne oraz ilustracje książkowe, co wzbogacało lokalne życie kulturalne.
W latach 1910–1917 uczestniczyła w licznych wystawach swoich prac na Wystawie Niezależnych w Petersburgu. W tym czasie odwiedziła wiele krajów: Grecję, Turcję, Syrię i ponownie Włochy. Te podróże zaowocowały cyklami pejzaży z Konstantynopola oraz Damaszku. W miarę upływu lat jej styl ewoluował – z realistycznego na bardziej symboliczny.
O
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).