„`html
Pałac Narzymskich w Jabłonowie Pomorskim
Pałac Narzymskich, usytuowany w malowniczym Jabłonowie Pomorskim, to zespół pałacowo-parkowy, który nie tylko zachwyca swoim wyglądem, ale również skrywa bogatą historię. Dawniej była to rezydencja rodziny Narzymskich, a obecnie pełni funkcję domu generalnego Zgromadzenia Sióstr Pasterek od Opatrzności Bożej. Ta niezwykła budowla jest przykładem architektury XIX wieku, która łączy w sobie elementy neogotyku oraz romantyzmu.
Historia terenu
Teren, na którym obecnie znajduje się pałac, ma długą i skomplikowaną historię. W XVIII wieku należał do rodziny Sumińskich, którzy uzyskali go z nadania króla Fryderyka II. Mimo prób utrzymania posiadłości, rodzina nie była w stanie sprostać finansowym wymaganiom związanym z jej zarządzaniem. Ostatecznie majątek został sprzedany Mariannie Białobłockiej, a następnie trafił do Marianny z Sumińskich Broniszowej. Losy nieruchomości zmieniały się wielokrotnie, aż w końcu przejęli ją Karwatowie. W 1835 roku majątek przeszedł w ręce Stefana Narzymskiego, co zapoczątkowało nowy rozdział w historii Jabłonowa.
Budowa pałacu
Budowa pałacu rozpoczęła się pod okiem architekta Augusta Fryderyka Stülera, ucznia znanego Karola Schinkla. Zgodnie z rodzinną tradycją, Stefan Narzymski inspirował się europejskimi zamkami, zwłaszcza zamkiem Miramare w Trieście. Jednakże nowoczesne badania wykazały, że jabłonowska rezydencja jest nieco starsza od swojego włoskiego odpowiednika. Pałac nie miał cech obronnych, lecz jego forma nawiązywała do romantycznych ideałów gotyckich poprzez zastosowanie baszt i murów kurtynowych.
Jednym z najbardziej intrygujących aspektów budowli było nadanie jej symboliki kalendarza – jedna wieża reprezentowała rok, 52 pomieszczenia tygodnie, a 365 okien dni. Wnętrza pałacu urządzone były w stylu klasycystycznym z dbałością o detale – freski, żyrandole i sztukaterie sprawiały, że rezydencja stała się jedną z najpiękniejszych budowli w tej części Prus.
Życie rodziny Narzymskich
Niestety, Stefan i Otolia Narzymscy nie cieszyli się długo swoją nowo wybudowaną rezydencją. Otolia zmarła w 1867 roku podczas kuracji zdrowotnej w Gocie, a Stefan zmarł niedługo później w Rzymie. Ich córka Marianna odziedziczyła majątek i w 1873 roku poślubiła księcia Feliksa Ogińskiego. Ślub odbył się w pałacu i przyciągnął uwagę licznych rodzin szlacheckich regionu.
Choć Marianna nie kontynuowała planów ojca dotyczących rozbudowy rezydencji, zaangażowała się w działalność charytatywną. Jej działania obejmowały fundację szpitala oraz szkoły dla dziewcząt. Po śmierci męża przeniosła się do Drezna, oddając zarząd majątku Albertowi Dirlamowi. Powróciła do Jabłonowa po latach i aktywnie wspierała rozwój miasteczka, co przyniosło jej sympatię lokalnej społeczności.
Kolejne losy pałacu
Po śmierci Marianny Ogińskiej majątek przeszedł w ręce Zygmunta Narzymskiego, jednak szybko znalazł się w trudnej sytuacji. Pałac został zajęty
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).