Gleb Saciuk – sylwetka wojskowego i kolaboranta
Gleb Pietrowicz Saciuk, urodzony 8 listopada 1906 roku w Radziwiłłowie, wówczas znajdującym się w guberni podolskiej, to postać, której losy związane były z burzliwymi wydarzeniami II wojny światowej. Jako radziecki wojskowy o stopniu majora, pełnił różnorodne funkcje w armii, ale jego biografia może być również postrzegana przez pryzmat kolaboracji z III Rzeszą. Po zakończeniu wojny jego dalsze losy pozostają nieznane, co czyni go postacią enigmatyczną.
Wczesne życie i kariera wojskowa
Saciuk spędził swoje dzieciństwo oraz młodość w Kutaisi, gdzie ukończył szkołę w 1918 roku. Jego wojskowa kariera rozpoczęła się 1 października 1927 roku, kiedy to został zmobilizowany do Armii Czerwonej. W ciągu kilku lat pracy w armii awansował na różne stanowiska dowódcze, co świadczy o jego umiejętnościach i zaangażowaniu w służbę. W kwietniu 1930 roku ukończył zakaukaską szkołę wojskową, a następnie objął dowództwo plutonu w 286 Pułku Strzeleckim.
W miarę upływu lat Saciuk wspinał się po szczeblach kariery wojskowej. Od grudnia 1930 roku dowodził plutonem szkoleniowym pułku, a w 1933 roku objął dowództwo kompanii. Jego umiejętności organizacyjne oraz zdolności przywódcze przyczyniły się do kolejnych awansów: w 1936 roku został porucznikiem i objął stanowisko szefa sztabu batalionu pułku. W 1938 roku osiągnął stopień kapitana i pełnił funkcję zastępcy szefa oddziału operacyjnego sztabu 96 Dywizji Strzeleckiej.
II wojna światowa – służba i niewola
W czasie II wojny światowej Saciuk kontynuował swoją służbę w armii radzieckiej. W 1941 roku awansował na majora i od listopada tego roku pełnił obowiązki szefa sztabu 96 Dywizji Strzelców Górskich. Niestety, los nie był dla niego łaskawy; pod koniec sierpnia 1942 roku trafił do niewoli niemieckiej. Ta decyzja miała ogromny wpływ na dalszy rozwój jego kariery oraz przyszłe wybory życiowe.
Saciuk, będąc w niewoli, podjął kontrowersyjną decyzję o przystąpieniu do Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej (ROA), formacji utworzonej przez generała Własowa. Ten ruch oznaczał wybór lojalności wobec Niemców kosztem wcześniejszej służby dla ZSRR. Przez pewien czas dowodził jednym z Ostbatalionów Wehrmachtu, co wywołało wiele kontrowersji oraz wzburzenia zarówno wśród byłych towarzyszy broni, jak i historyków.
Po wojnie – losy Gleb Saciuka
W październiku 1944 roku Saciuk uzyskał stopień majora i kontynuował służbę w 1 Kozackiej Dywizji Kawalerii pod dowództwem generała Helmutha von Pannwitza. Jego kariera wojskowa trwała nadal; w listopadzie tego samego roku objął dowództwo jednego z dywizjonów kawalerii dywizji w składzie XV Kozackiego Korpusu Kawalerii SS. Ostatnie dni II wojny światowej przyniosły mu nowe wyzwania – w kwietniu 1945 roku został szefem sztabu nowo formowanej 3 Dywizji Płastuńskiej pod dowództwem gen. Iwana N. Kononowa.
Po zakończeniu działań woj
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).